RIP ans Thanks for Isshi sama..

posted on 31 Jul 2011 23:09 by shinsuke0210
เพิ่งรู้ค่ะ ว่า Isshi จากเราไปแล้ว...
ตั้งแต่วันที่ 18 ก.ค.
มันกี่วันแล้วนะ... สองอาทิตย์แล้วสินะ
 
ตอนนี้คุณจะอยู่ไหนนะ ...
 
อยากจะบอกว่า ฉันเพิ่งดู last live Kagrra ของคุณไปไม่กี่วันมานี้เอง
 
ดูไป ร้องเพลงไป ยิ้มไป กรี้ดไป...ร้องไห้ไป
 
รู้มั้ย ตอนที่ฉันรู้ว่า Kagrra ยุบวงน่ะ ฉันแย่เลยนะ แย่ไปหลายเดือน
 
จนทำให้ฉันไม่ได้สั่ง DVD Last live
 
แต่พอเห็นข่าว Baroque ที่กลับมาเล่นด้วยกันอีกครั้ง
 
ฉันหวังว่าในอนาคต คางุระจะกลับมาเล่นด้วยกันอีกครั้ง เหมือนBaroque
 
รู้มั้ย ชีวิตฉันมีความหวังขึ้นมา ฉันมีพลังในการต่อสู้อีกครั้ง
 
ยิ่งเพลง Shirakuen ใน Shiki Project  ของคุณ มันยิ่งให้ความหวังฉันว่า ถึงแม้ Kagrra ไม่มีแล้ว
 
แต่ฉันยังมีคุณที่เป็นตัวแทน...
 
 
 
 
แต่ในวันนี้และต่อไป ...... ไม่มีทางมีวันนั้นอีกแล้ว
 
 
อะไร ทำไม สาเหตุอะไร เพราะอะไร ฉันอยากรู้จัง
 
แต่ฉันรู้ ฉันมันพวกละเลยข่าว แต่จะให้ฉันทำยังไงฉันคงอัพเดทข่าวทุกเวลาไม่ได้หรอก
 
เพราะฉะนั้น การที่จะรู้สาเหตุ มันเป็นเรื่องยากมากสำหรับฉัน
 
ฉันจะขอเลือกที่จะเชื่อว่า คุณรู้ว่าจะเกิดเหตุการณ์นี้ คุณเลยเลือกที่จะยุบวง และมอบ last live ไว้ให้เป้นของที่ระลึก
 
ในวันที่คุณจะขึ้นไปสู่สวรรค์ ...
 
 
แต่ฉันมันแย่ที่ละเลย ฉันมันแย่จริงๆ
 
ฉันรักเสียงของคุณและบทเพลงที่คุณแต่ง
 
เพลงของคุณอยู่กับฉันเวลาที่ฉันเศร้า
 
 
วันที่ฉันสูญเสียคนที่ฉันรักมากที่สุดคนนึง ฉันมีเพลงของคุณเป็นกำลังใจให้ฉัน
 
วันที่ฉันประสบความสำเร็จ ฉันก็มีเพลงของคุณ ร่วมยินดี
 
วันที่ฉันทุกข์ใจ โกรธ เหงา โดดเดี่ยว เดินทางคนเดียว ฉันมีเพลงของคุณร่วมทางเดินไปด้วยกัน
 
วันที่ฉันบ้า อยากไปญี่ปุ่น ฉันก็เปิดเพลง Ouka Ranman
 
 
 
 
มันเป็นความผูกพันธ์ กับผลงานของคุณ
 
คุณมันเป็น ศิลปิน ผู้สรรค์สร้าง บทเพลง ราวกับมันส่งมาจากสวรรค์ ตามชื่อวงของคุณ...
 
ตอนนี้คุณอยู่บนนั้นคูรเป็นอย่างไรบ้าง? สบายดีมั้ย?
 
ฉันจะคิดถึงคุณเสมอ หลับให้สบายนะคะ
 
ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งที่คุณทำให้มันเกิดขึ้นกับฉัน
 
ฉันรักคุณคะ...Isshi
 
 
 ไม่มีอีกแล้ว..
 
 
Shiki Project
 
 
 
Rest In Peace...Isshi Sama

Baroque comes back !! Oh Goshhhh!!

posted on 10 Jun 2011 22:05 by shinsuke0210
Baroque กลับมาแล้วววววววววววววววววววววว
 
 
อ่าน twitter เรื่อยๆ ก็เจอ...
 
เห้ยย Baroqueเว้ยยย
 
เอิ่มมม แล้วกูไป follow ตอนไหนวะ ประเด็นคือ มีให้กู follow ด้วยหรอวะ ?
 
อ่าว พี่เรียว Retweet นี่...
 
เข้าไป อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เพิ่งประกาศ เพิ่งตั้งกันเลยทีเดียว
 
Baroque กลับมาแล้ว
 
This year on July 17th they will be performing at the Yokohama Aka-Renga. The live has also been announced to be free of charge.
 
Live performance
Date: 2011/07/17
Please: Yokohama Aka-Renga (Yokohama Red Brick Warehouse)
Open Air Special Stage
OPEN 16:30 / START 17:30
 
 
หลังจากที่หายไป ตั้งแต่ 2004 ทิ้งความฝันของฉันที่จะเห็นเธอดัง
 
เพราะช่วงนั้นเธอเพิ่ง เป็น Major กันสดๆร้อนๆ ด้วยอัลบั้ม Sug life ซึ่งเพราะทุกเพลง Sound เยี่ยม แปลกใหม่
 
ทำให้คิดว่า เธอต้องรุ่งแน่ๆ
 
แต่อยู่ๆ ข่าวช๊อกวงการก็มา มันยุบวงซะงั้น ทั้งๆที่กำลังจะรุ่ง
 
ไม่ได้เตรียมใจไว้เลย คิดว่าต้องอยู่อีกนานแน่ ดังแน่
 
เพราะอีตา Kei ที่ตอนนั้นอิฉันหลงมันมาก มันชอบเมาแล้วหาเรื่องทำให้สมาชิกในวงเบื่อกับปัญหาเพราะเคยโดนพักวงทีนึง
 
นับจากนั้นฉันเลยเลิกชอบมันเลย เพราะมันทำวงที่ฉันรักยุบวง
 
แต่ตอนนี้กลับมาแล้ว เย้ๆๆๆๆ
 
ถึงแม้ไม่ได้ไป แค่ได้ยินข่าวคราวกันบ้างก็ดีใจแล้ว ^^
 
อ่าน ver.eng ได้ที่
 
หรือติดตาม
 
 
หวังว่าแฟนคลับที่ยังเหลือ ยังรักBaroque เหมือนเราอยู่ จะได้อ่านและร่วมดีใจกับการกลับมาเช่นกันนะจ่ะ
 
หวังว่าเมื่อตอนนั้นที่เราพร้อม มีโอกาสได้ Kagrra, จะกลับมาแบบนี้เหมือนกันนะCool
 
 
 
 
นานๆจะ อัพที ใช้เวลานานจริงๆ Foot in mouth เหอๆ

Sayonara..Kagrra

posted on 26 Feb 2011 20:07 by shinsuke0210
เผื่อ Nao จะได้อ่าน.....
 
I just read about Kagrra's disband news(so late...). And I am so shocked about it.

My tear flows from my eyes since I saw the "Close" word in the official site with Bonus track (Sakura ~Saikai no Hana" Instrument... I think )that use for ending of their live.

My long lasting dream in my life is joining my favorite band which is Kagrra is the one in those bands.

Others' dream my be to doctor , to be star , to be millionaire but me...just joining the live is my dream.

If you read my previous entry, you will see that I write about Flight Attendant course that I study.

I have to work hard during attend university (My family is not rich, I am Thai not Japanese so it's so expensive for me to go there)

because I want to be the Flight attendant and can join LIVE.

I want to be the flight attendant because I want to join Live as much as I can.

I will graduate on 3rd March 2011. And that day is the last live day of Kagrra.


Ha Ha Ha

Why they do like this ?

I do everything for what?

Dont get me wrong, I dont blame them, I just sad.

My favorite member is Nao, I really wanna meet him.

Now it's IMPOSSIBLE.

I have known and love Kagrra and Nao since I was 15 years old and now I am 22 years old.

ah also Dragon Head,,, I like this song so much

I love Urei at first time that I heard. I like to be laid back , close my eyes and listen it.

In Thai, there is no copy right copies sold here, I bought "Miyako" from the Japanese music shop and like track no.9 (rip from CD no named).

I ordered everything about them LIVE, Video clip, album and etc.

I like "Hisai" Live DVD that has the backstage of live with Kisai

and Back stage in
black and white color with Ouka ranman in what DVD live ah...I cant remember

Ouka Ranman makes me feel miss you ,wanna go Japan and cry many times.

It's easier to ask me what song that you dont like than ask about the song that I like.

Himawari , Chikai no tsuki, Kirameki, Yuki Koi Uta, Ouka ranman, Sayonara , Kaze, Arishihi no bishou,
Omou, Gen ei no katachi, Uruurara , Sakura , Tsurezure Nura Mama (like solo so much),
Shigatsu Tsuitachi, Miyako Track 9, A, sa, ki, yu, me, mi, shi , Sou , Yume izuru chi, Tsumi To Batsu, Rin, Tsuki ni kurakumo , Kotodama, Kisai

These song available in my players all the time since I got the file (player : before iPod I use creative USB and transfer song to iPod, that time iPod just launch and I saw Akky(not sure) use it in Video)

That time
I try to download Kagrra no su since 1st episode until around 40 something although I have no internet a

I love you guys ,,,Aishiteiru yo

ha ha

I cant meet all of you, why dont you wait for me , I am graduating .

Yes I know , I cant influence to you , not involve with you.

Just only me, you did not do anything.

I love you by myself. ha ha

What will I alive for?


I respect their decision and hoping they will start the new thing successfully in the way that each one like to do. I will pray for them and thank them for composing and playing the gorgeous songs for me

Thank you for your songs that make me feel good every time that I listen.

Thank you for standing by me when I face the despaired, sad moment although you did not do anything.

Thank you for being the motivator to make me try to do something although finally it will not success.

I still hope to see you , meet you and sing your songs with you.

Good Luck!! Ganbatte kudasai !!
 
You are in my heart forever. You are great memory for me...
 
Naoran ,, I love you



อยู่ดีๆ เราก็รู้สึกเหงื่อออกและร้อนๆ ที่ท้อง
เราจึงเอามือไปจับสะดือ
เรามองมันเราคิดถึงประโยชน์ของมันว่า มันมีประโยชน์อะไรนะ
ตอนนี้มันจะเป็นแค่สิ่งหนึ่งบนร่างกาย
เป็นสิ่งที่แค่ประดับไว้บนท้องของเรา ไม่มีหน้าที่อะไรสักอย่าง
ที่เราละเลยไม่เคยมองมันมาเป็นปีๆ ลืมมันไปแล้วด้วยซ้ำว่ามีมันอยุ่ตรงนี้
แล้วถ้าเราไม่มีสะดือ มันคงจะมองแล้วแปลกๆเนอะ
แต่จริงๆแล้วมันเคยสำคัญกับเรามาก เป็นอวัยวะที่สำคัญที่สุดเวลาเราอยู่ในท้องแม่
เป็นจุดเชื่อมต่อ "เรา" กับ "แม่" ของเรา
มันทำให้เราเคยเป็นคนๆ เดียวกับแม่ ใช่...ร่างกายเราคือเลือดเนื้อของแม่
การตัดสายสะดือ คือการแยกเราออกจากแม่ แต่ถึงจะแยกจากกัน
แต่ยังไงเราก็คือสิ่งที่เกิดจากเลือด จากเนื้อของเขาอยู่ดี
การมองสะดือครั้งนี้มันทำให้เรามองย้อนกลับไป ได้นึกทบทวน
"วันนี้" วันเกิดเรา เป็นวันที่เมื่อ 22 ปีก่อน แม่เราเจ็บตัวเพราะเรา ทำให้เราได้เกิดมามีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้
ทำให้เราเจอคนมากมาย ทั้งที่เรารักและเกลียด เจอสิ่งที่เราชอบ และสิ่งที่เราไม่ชอบ
ค้นพบสิ่งใหม่ๆ ที่เราไม่เคยเจอ มองในที่ที่เราไม่เคยเห็น แค่นี้ "การให้" ครั้งนี้ของแม่มันก็ยิ่งใหญ่มาก
มากเกินกว่าที่ชีวิตนี้เราจะให้ได้หมด
หลังจากนั้น แม่ยังให้สิ่งอื่นๆ อีก ทั้งสิ่งที่จำเป็น และไม่จำเป็น แก่เรา
ตอนนี้พอมองย้อนไป หลายเหตุการณ์ เราทำไม่ดีกับแม่ เราทะเลาะกัน
บางครั้งเราผิด และ มันก็มีที่บางครั้งแม่ก็ผิดเช่นเดียวกัน
แต่มีอยู่ครั้งนึง เราเคยเรียนพิเศษภาษาอังกฤษ จำไม่ได้แล้วว่าติวเตอร์ชื่ออะไรนะคะ
อ.ท่านนั้นทิ้งท้ายตอนจบคลาสได้ซึ้งมาก อ.พูดว่า
แม่ให้ชิวิตกับเรา มันยิ่งใหญ่มากๆ มีบางครั้งที่เราทะเลาะกัน เราไม่เข้าใจกัน บางครั้งก็เห็นๆอยู่ว่าแม่ผิด แต่เราจะยอมแม่บ้างไม่ได้หรอ จะต้องเอาชนะแม่ด้วยหรอ ลองมองดูสิ่งที่แม่ให้กับเราสิ แม่ให้ชีวิตเรา ใจเรา สมองเรา อวัยวะทุกส่วนในร่างกายเรา แม่เป็นนคนให้มาไม่ใช่หรือ
อยากจะบอกว่า....นุ่นรักแม่นะ
ถึงแม่จะไม่ให้ทุกสิ่งทุกอย่างกับนุ่นได้เพรียบพร้อมเท่าคนอื่น แต่นุ่นก็ดีใจที่ได้เกิดมาบนโลกนี้ นุ่นจะรักษาชีวิตของนุ่นที่แม่ให้นุ่นมาอย่างดีที่สุด ให้สมกับที่แม่ตั้งใจ อดทน อุ้มท้องและเลี้ยงดูนุ่นมา
มาดราม่ากันวันเกิด เนอะ ...

เรานั่งรถมองออกไปข้างนอกหน้าต่าง
ตอนนั้นรถแล่นอยู่บนทางด่วนบนถนน บางนา-ตราด
เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเกือบทุกวัน มาสองปีแล้วล่ะ

วันนี้ก็เหมือนกัน เรามองออกไป เรามองท้องฟ้า เราเห็นเครื่องบิน
มันคงเป็นเพราะเพลงจาก ipod ด้วยละ ที่เป็นตัวช่วยให้เรารู้สึกดีมากๆ จนต้องร้องไห้ออกมา
อ่า...เรามีความสุขจังนะ

จากตึกเรียน เรามองเห็นสนามบิน เรารู้มาตลอดว่าเราชอบสนามบิน
มันเป็นสถานที่ที่ทำให้เรารู้สึกว่า เรากำลังจำได้ไปเมืองนอก
เรารู้มาตลอดเราอยากไปเมืองนอก เราอยากไปอยู่เมืองนอก
แล้วเราก็ชอบเครื่องบินมาก เราอยากขึ้นเครื่องบิน

ตอนปวช.ปี 2 เราจึงมีความคิดว่า อยากเป็นนักบินจัง
ก็เราเรียนอิเล็กทรอนิกส์นี่ นักบินนี่มันเท่ห์ใครๆ เลยเนอะ เราจะไดขับเครื่องบิน
พาหนะที่คนทั่วไป ไม่มีสิทธิ์ขับ เราจะได้บินไปบนท้องฟ้า เราจะได้ไปเมืองนอก
และยังได้เงินเยอะด้วย

และเราก็เล่าความฝันนี้ให้กับอ.ประกายฉัตร ซึ่งเขาเป็นมรว.ฟังตอนที่เราไปเรียนภาษาอังกฤษที่บ้านเขา
เขาพูดออกมาเลยทันทีว่าเป็นไปไม่ได้ การบินไทยมีผู้หญิงเป็นนักบินแค่คนเดียวเอง
จริงๆเราไม่อยากเชื่อเขานะ แต่นะก็เขาเป็นถึงมรว เป็นอาจาร์อักษรจุฬา
บวกกับเราหาข้อมูลเรื่องการเป็นนักบิน มันต้องสอบเยอะมากๆ หลายครั้งกว่าจะได้ทุน
ซึ่งครั้งนึงมีคนสอบหลายพันคนมากๆ แต่ละคนจบวิศวะ สถาปัตย์ มีแต่คนเก่งๆจากสถาบันดังๆทั้งนั้น
วิชาที่สอบก็คือพวกคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ อะไรแนวนี้ อ่า..จนปัญญาจริงๆ ที่จะไปแข่งกับเทพ
มันก็มีอีกทางคือจ่ายค่าเรียนเอง เป็นล้าน ความฝันอันนั้นมีอันพับเก็บไปในที่สุด....

ประจวบกับช่วงนั้นเราเจอกับพี่หน่อย เกือบทุกวัน พี่เขาให้โอกาสเราในการเป็นคอลัมม์นิสต์ DACO
เขียนคอลัมม์ใหเขาทุกเดือน บางครั้งเราก็ใช้สิทธิ์ของสื่อ เข้างานได้ของแถม ได้เข้าที่ดีๆ ได้สัมภาษณ์นักร้องญี่ปุ่นตัวเป็นๆ ก็อย่างที่รู้บ้านักร้องญี่ปุ่นนี่ จะไม่ชอบได้ไง

ในช่วงวันธรรมดา ถ้าหากคนที่เรียนม.ปลายเตรียมตัวเข้ามหาวิทยาลัย ก็คงต้องไปเรียนพิเศษ
แต่เราไปเรียนภาษาญี่ปุ่นกับ Kiyoko san, Atsuko chan, Ryota san และ Miki san ในการเรียนก็จะมีกิจกรรมเยอะมากๆ คือทำทุกอย่างที่คนญี่ปุ่นเขาทำน่ะ
หลังเลิกเรียนบางวันก็ไปงานเปิดตัวศิลปะให้แกลเลอรี่ ต้นสน , Jim Thomson
หรือบางวันก็ไปกินข้าวกันต่อที่ ธนิยะ หรือไปจัดวันเกิดที่ร้าน Big Echo
มีงานเกี่ยวกับญี่ปุ่น อย่างรำวงโอโดริ เราก็ไปกัน ในตอนนั้นเราอายุ 17 เอง

เราได้เห็นหนังสือ โตเกียวไม่มีขา ที่ร้านนายอินทร์ ซีคอน ซึ่งตอนนั้นมันเพิ่งออกอยู่ในโครงการ First hand อะไรสักอย่าง ประมาณว่าเป็นหนังสือเล่มแรกของนักเขียนหน้าใหม่ เราไม่ลังเลที่จะซื้อ เพราะเราซื้อเพราะมันเขียนเกี่ยวกับญี่ปุ่น

เราชอบนิ้วกลมผู้เขียนหนังสือเล่มนี้มาก เขาจบจากสถาปัตย์ จุฬา นอกจากนั้นเราก็ยัง ชอบดูการออกแบบ และศิลปะ จากที่พี่หน่อยพาไปดู
ความฝันใหม่ของเราคือ เราอยากเรียนสถาปัตย์จุฬามาก ที่อื่นไม่สน สนแต่ที่นี่เท่านั้น

แต่แล้วด้วยความไม่พร้อม เวลาแห่งการเอนทรานซ์มาถึง เราจึงไม่สอบเก็บไว้สอบปีหน้า
เพราะมีกฏว่าสอบได้แค่คนละครั้ง
จริงๆเราจะไม่เรียนจะไปเรียน CIDI เลย
แต่แม่เราบอกให้เราเรียนเอแบคไปก่อนเราก็เลยไปเรียน
แต่พอปีใหม่มา เราไม่มีสิทธิ์สอบด้วยเหตุผลที่ว่า เราไม่ได้จบในปีนั้น
รัฐบาลชุดนั้นเฮงซวยที่สุด !!!

เราเลือกเรียนคณะบริหาร แทนที่จะเรียนสถาปัตย์ ก็อย่างที่บอกเราอยากเรียน สถาปัตย์ จุฬา
และคิดว่าปีหน้าจะเอ็นใหม่
ตอนนั้น เราก็ต้องเปลี่ยนความคิดใหม่ว่า เราจะเลือกเมเจอร์ไหนใน bba ดีวะ?
เราคิดว่าเราจะต้องทำงานในออฟฟิศ ทำงานเป็นนักวิเคราะห์ หรืออะไรสักอย่างในบริษัทดีๆ
แต่เราไม่ได้อยากทำมันเลยนี่

ตลอดเวลาเราตามหาความฝันมาตลอด เราทุกข์มากที่เราตามหามันไม่เจอ

เราไม่รู้ว่าเราอยากเป็นอะไร เรารู้เราชอบร้องเพลง อยากเป็นนักดนตรี หรือนักร้อง แต่เราเล่นไม่เป็น..
เราอยากเรียนดีไซด์ มันเป็นความคิดต่อเนื่องมาจาก สถาปัตย์น่ะแหล่ะ
แต่เราก็ค้นพบว่า เราไม่ชอบวาดรูป และวาดได้ห่วยมาก

เรามีโอกาสได้ไปงานแต่งงานของลูกพี่ลูกน้อง เขาทั้งคู่เป็นสจ๊วตและแอร์ที่  Etihad
เราเห็นพรีเซนเทชั่น รูปของพี่เขากับแฟนเขา
แค่เราดูเราก็รู้สึกดีแล้ว เขาสองคนไปเที่ยวด้วยกันมาเกือบทั้วโลกแล้ว ที่ดังๆ
ความคิดเรื่องการบินมันกลับเข้ามาในหัวเราอีกครั้งแต่ก็ยังไม่ชัดเจนนัก

เรายังนั่งคิดเกี่ยวกับดีไซด์ไปเรื่อยๆ
เราได้ไปเที่ยวกับเจนที่เชียงใหม่ ในช่วงปิดเทอมใหญ่หลังจบปี2 
ล่องเก่งสนุกมาก
หลังจากนั้นเราก็เข้าเมเจอร์ เป็นอะไรที่ทุกข์มาก เราร้องไห้เกือบทุกเทอมในช่วงสอบ
ก๊อปปี้เพื่อนคีเวช ชวนเราไปแบกแพคที่เวียดนาม เราไม่ได้สนใจอะไรเวียดนามนักหรอก
แต่มันจะมีโอกาสอีกมั้ยนะที่เรายังมีแรง มีเวลาพร้อมลุบขนาดนี้ เราตอบตกลงอย่างไม่ต้องสงสัย
เราได้ไปเวียดนาม ลำบากยังไง ก็รู้สึกดีนะ และรู้สึกว่าถ้าเราไม่ได้มาคงเสียชาติเกิดว่ะ

ในช่วงปิดเทอมที่ผ่านมาเราได้มีโอกาสไปฝึกงานที่บางจาก
เราได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง และที่สำคัญที่สุดก็คือรู้จักตัวเอง
เราได้รู้ว่าเราไม่ชอบอะไรยุ่งยาก
เพราะความยุ่งยาก มันทำให้เราไม่มีความสุข มันทำให้เราเครียด แล้วเราก็ไม่มีความสุขโดยไม่รู้ตัว
บางวันในตอนที่ฝึกงาน เราก็อยากยิ้มขึ้นมาซะอย่างงั้นทั้งวัน
และเราไม่ชอบงานนั่งโต๊ะแบบสุดๆ

เราเรียนรู้หลังจากไปเวียดนามว่า เราชอบความอิสระขนาดไหน
ถึงแม้มีแค่เราคนเดียว เราก็มีความสุขแบบสงบๆได้ เราชอบความรู้สึกนี้นะ
อ่อ แล้วไปเวียดนามเรายังรู้เพิ่มมาอีกว่าเราชอบเล่นกับเด็กมากขนาดไหน !!
มีบางครั้งทีเราเซ็งที่เวียดนาม แต่พอมีเด็กผ่านมา แล้วเราก็ไปเล่นกับเขา
เรารู้สึกดีขึ้นมากระทันหันอ่ะ
ขอบคุณน้องเรร่า กับหนุ่มน้อยเวียดนามนะจ้ะ และเด็กน้อยคอื่นๆอีก

เปิดเทอมอีกครั้ง วิชา Entre ที่เราลงทะเบียนไว้ เพื่อนจะได้เรียนกับโอ
โอเลือกทำรายงานเรื่องตะวันออกกลาง และนิวเสนอ Qatar เราโคตรจะงงเลย
มันอยู่ตรงไหนของโลกวะ !!
เราลองเสิร์ชข้อมูลจนพบ http://nokutesu666.exteen.com/
เนื่องจากเจอเรื่องเกี่ยวกับห้างใน Doha ใน Qatar
เราอ่านเรื่องอื่นๆ ในบล็อกของพี่เขา
สาบานได้เลยเราไม่รู้ว่าเขาเป็นใครในตอนแรก และไม่รู้ว่าเขาดัง
เราแค่จะไปหาข้อมูล Qatar เท่านั้น
ครั้งนี้เราเข้าใจตัวเองอย่างชัดเจนแล้ว

ด้วยความที่อยากทดสอบตัวเองเกี่ยวกับเรื่องเด็กเราจึงไปสมัครงาน พี่เลี้ยงเด็ก
ท่ามกลางการคัดค้านของแม่ และคนอื่นๆที่ว่า เรียนตั้งเอแบคไปทำๆไม ได้ตังค์คุ้มมั้ย
ใช่ ! เงินไม่คุ้ม แต่เรามีความสุขมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
เรากลับบ้าน เราคิดถึงน้องเค้า
ถึงบางคนเขาร้องไห้เพราะเขาต้องห่างแม่ แต่พอเราเข้าไปกอดเขา เขาจะไม่ปล่อยเราไป
เขาจะต้องการเรา ถ้าเขารักเรา เขาจะไม่ทิ้งเรา...
ถ้าเขาชอบเรา เขาจะมาหาแต่เราคนเดียว คนอื่นมายุ่งเขาก็จะไม่สนใจ
เขาจะเข้ามากอดเรา วิ่งเข้ามาหาเรา เขาจะมานั่งตักเรา แค่เราเอาหน้าเขาออกไปจากตัวเรา
เขาก็ยังขัดขืน
ความรู้สึกนี้มันทำให้เรามีความสุข จริงๆมันคือสิ่งที่คนทุกคนต้องการน่ะแหละว่า
อยากให้คนอื่นรักเรา ต้องการเรา ไม่ทิ้งเราก็เท่านั้น 

ขอบคุณโชคชะตา ที่นำพาเหตุการณ์ต่างๆ ให้มันมาเกิดขึ้นพร้อมเพรียงกันขนาดนี้
ถ้าเราไม่ได้สัมผัสกับมันจริงๆ เราคงไม่เข้าใจความรู้สึกที่เกิดขึ้นนี้

เราจะพูดให้ตายว่างานนี้มันเป็นแบบไหน มันก็ไม่ได้เข้าใจเหมือนกับเราได้ลงไปสัมผัส หรือคุ้นเคยกับมันหรอก
ที่เราจะจำความรู้สึกตรงนั้น ณ ขณะนั้นของเราต่อสิ่งนั้นได้

เราชอบความอิสระ แน่นอนเราไม่มีพันธะอะไรมาตั้งแต่เกิดแล้ว ฮ่าๆ
เราชอบสนามบิน แค่เดินที่นั่นก็มีความสุขแล้ว
เราชอบการโดนเรียกตัว มันดูว่าเราสำคัญดี
เราชอบเดินทาง เพราะมันทำให้เราได้เปลี่ยนสถานที่ดี ^^
เราอยากไปเมืองนอกมาก ไม่ว่าจะเป็รประเทศอ่ะไร ขอให้ได้ไปเหอะ ทุกประเทศมีเสน่ห์ของมันอยู่ในตัว
เราไม่ชอบทำงานออฟิศแน่นอนที่เรารู้ตัวสุดๆ
เราจะได้สวย ฮ่าๆๆๆ เพราะเราต้องสวย ไม่งั้นแกก็โทรมไปซะนุ่น
เราจะมีบ้านพักเหมือนคอนโด พร้อมค่าน้ำค่าไฟฟรี ที่เมืองนอก
นุ่นชอบของฟรีและอยากอยู่เมืองนอกมว๊ากกก ฮ่าๆๆๆ
เราจะได้เปลี่ยนเพื่อนร่วมงานบ่อยๆ อ่ะนะ คนเดิมๆ ถ้ามันทำไม่ดีกับเรา เราก็ยังจะเห็นหน้ามันต่อไป
เปลี่ยนแหละดีแล้ว
เราจะได้ทำงานเสร็จในเวลา ไม่มีงานมาค้างที่บ้านแน่นอน ก็เราไม่เคยทำงานการบ้านนี่นะ ถ้าไม่ไม่จำเป็นจริงๆ

ตอนนี้เรารู้สึกดีมากๆ
ดีจนร้องไห้
รู้สึกดีมาก
ดีใจกับการรู้ความฝันตัวเองครั้งนี้ ^_____^

ขอบคุณทุกสิ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเรา
เราดีใจและภูมิใจที่ได้เป็นรุ่นที่ 1 ของจิตรลดาวิชาชีพ และมีเพื่อนร่วมห้อง 21 คน มีเพื่อนร่วมชั้น 53 คน
ดีใจที่เป็นกับกวาง นิ บิ้ว ที่มาร่วมผ่านเหตุการณ์ในชีวิตกับเรา
ให้เราบอกว่าเราทำอะไรกับพวกแกมั่งนี่ คงไม่จบว่ะ ฮ่าๆๆ
ขอบคุณเพื่อนอิเล็กทุกคน คอยช่วยเหลือ เราอะไรให้ฟัง รู้อะไรที่ไม่เคยรู้อีกเยอะมาก
และแหย่เรา ก็ไม่ค่อยพูดนี่เนอะ แถมยังหน้าตายอีก
ขอบคุณอ้อยที่มาตั้งใจเรียนให้เราเห็น,ไปดู Sug ด้วยกัน,ช่วยพรูฟเกรดตอนเราไม่ว่างโคตรๆ ,เจน ที่ไปเชียงใหม่และหลายอย่างที่ช่วยเรา เราจำวันที่เจนยื่นน้ำ Sqweez ปั่นให้เราตอนที่เราปีนดู ฮีชอลได้ที่ Crystal
ขอบคุณคีเวช เพื่อนร่วมเรียนเมเจอร์ที่พยายามฉุด ผลักดันให้ผ่านเมเจอร์นี้ไป และยังชอบอะไรคล้ายๆกันด้วย
รวมถึงบ้าเพ้อเรื่อง ฝัน พอกัน เราเจอความฝันเราแล้ว มีความสุขมากๆเลยละ
ขอบคุณสเตซี่ เราคุยกับแกเราสบายใจดีอะ ขอบคุณที่ไปค่ายไฟแนนซ์กับเรานะ ค่ายแรกค่ายเดียวในชีวิตมหาลัยเลยละ วันนี้เราจะไปหาแกล่ะๆๆ
ขอบคุณพี่ป้อบพี่ชายของนุ่นที่คอยพานุ่นไปเที่ยว พาไปทะเล พาไปแต่งตัวดีๆ จำได้มั้ย
ขอบคุณตี้ พีช ก๊อปปี้ อ้อย (อีกครั้ง)ที่ไปเวียดนามกับเรา และตี้(อีกครั้ง)ที่ได้ฝึกงานด้วยกัน
ขอบคุณพี่พัน พี่ๆในแผนกภาษี TXD ที่คอยสอนงานและแบ่งขนมกัน นั่งเม้าท์กัน อู้งานข้างๆกัน
นุ่นเห็นพี่เศร้านุ่นก็เศร้า แต่ไม่กล้าถามหรอกนะ :( พี่สำคัญเสมอ
ขอบคุณพี่วุธที่พาไปกินข้าวบ่อยๆ และทนกับความงี่เง่าของนุ่น
ขอบคุณพี่หน่อย เรียวตะ อัตจัง คิโยโกะซัง มิกซัง ที่ทำให้ช่วงชีวิตช่วงนึงของนุ่นมีความสุข สุขสุดๆ
ขอบคุณกู๋เล็กที่พาไปกินข้าว มาเรียกให้ไปช่วยดูโน้ตบุค
นุ่นชอบการโทรตาม และโทรเรียกที่สุด

เราเข้าใจแล้วว่าแค่เราพอใจ เราก็โคตรจะมีความสุขอ่ะ

free counters